Türkiye’den yasaklı olan bu blog’un yerine ikinci bir tane açmaya karar verdim. Yeni adresimiz:

http://saldiray2.wordpress.com

Bu blogu ellemeyeceğim böyle kalsın, Türk yargısının ayıbıdır dokunmak bana düşmez.

İşlerim olduğu için uzun zamandır yazamıyordum. Sonra bir gün Türkiye’ye gitmiş bulundum, lan bizim bir blog  vardı bakayım dedim. Kocaman kırmızı puntolarla “Bu siteye erişim mahkeme kararıyla kapatılmıştır” yazıyor. Bir de youtube vs gibi kapatmalarda mahkeme adı, karar sayısı vs veriyorlar normalde. Benimkinde sadece bunlar yazıyor. İçerlerdim biraz ama dedim ki demek doğru birşeyler yapıyoruz.

Sonuç olaraktan şimdi blogspot, wordpress ve diğer beleş blog hizmetlerini tekrardan bir karşılaştıracağım. Önerilere açığım. Sonra da bu blog’un devamı olacak yeni bir blog’a başlayacağım orada. Hem yeni bir soluk olur hem de Türkiye’de yasaklı olmaz. En azından şimdilik, çünkü dövizli askerlik yapmışım, geçirecek çok konu topladım.

Öperim tüm okurlarımı. Ben alkışlarınızla varım.

Gecenlerde dovizle askerlik islemlerine baslamak icin konsolosluk kapilari asindirmaya basladim. Henuz iki defa soyle bir gideyim bilgi alayim diye gittim, ama ileriki asamalarda insani cok pis bezdireceklerinin sinyallerini verdiler. Konsolosluga bu is icin gidenlere dagitilan bir brosurdeki alintiyla kapatayim efendim:

“Dunyanin hic bir ordusunda yuregini seninkinden daha temiz, daha saglam bir askere rast gelinmemistir” -K.Ataturk

http://english.aljazeera.net/news/europe/2009/01/2009130171015641793.html

3:20 ile 3:30 arasinda gazetecinin Hamas’la Misir’dan baska hangi ulkeler konusuyor sorusunun cevabinda Tony Blair Turkiye’yi de soyluyor.

Google’in kullanicilarina Turkce tercume hizmeti sunmaya basladigi haberini gordum internette. Malum internet demek bilgi demek, zincirleri kirmak demek, basbakan giriyor – bizim basimiz kel mi youtube demek. Hemen bir test edeyim dedim.

Once Turkce’den Ingilizce’ye performans degerlendirmesi yapalim. Nobel odullu NY Times yazari Paul Krugman’in su yazisindan bir paragraf alalim:

A correspondent raises an important point: there’s widespread public confusion between the fiscal stimulus plan — which should, on its face, be very popular — and the bank bailouts, which are deeply (and understandably) unpopular. Spending on infrastructure commands broad support; rescuing bankers from the consequences of their own folly, broad revulsion.

Bakalim Google bunun tercumesi olarak ne buyurmus:

Bir muhabiri önemli bir noktada tutarsa: Bu mali uyarıcı arasında yaygın genel karışıklık planı – ki, onun yüzünde, çok popüler olması gerekir – ve banka bailouts olan derin (ve anlaşılır) tutulmayan’s. Altyapı komutları hakkında Harcama geniş desteği; kurtarılmaya bankacılar kendi çılgınlık, geniş tepki sonuçları seçin.

Goruldugu gibi pek birsey anlasilmasi mumkun olmayan bir tercume. Eger hic Ingilizce bilmiyorsaniz konu hakkinda bir fikir verebilir ama daha fazlasini beklemek biraz yalan olur. Bir de Turkce’den Ingilizce’ye tercume deneyelim. Taraf’ta cok sevdigim yazar, Gokhan Ozgun‘den gelsin:

Diplomasiyi bir ‘kibarlık’, bir ‘itidal’, bir ‘fısıltı’ sanatı gibi göstermek yanlıştır. Dilinin ve sözlerinin seni bağladığını bilerek konuşma sanatıdır, diplomasi. Diplomatın ‘görünüşteki ‘kibarlığı’ bundandır. Konuşurken kendini bağlamama ihtiyacından. Mümkün olan en ‘düşük bedeli’ ödeyerek iş görme arzusundan. Maalesef diplomattan bu beklenir. Az şey vererek çok şey almak.

Pek de umutlu degilim Google’dan. Aslinda nispeten kolay bir paragraf da sectim tercume icin. Bakalim Google ne der:

Diplomacy a ‘civility’, a ‘moderation’, a ‘whisper’ to show, such as art is wrong. Know the language and connect you to talk is the art of words, diplomacy. Diplomat of the ’seeming’ of civility ‘is it. Itself from the need to connect to talk. Wherever possible, the ‘low cost’ paid by the desire to see the business. Unfortunately, these diplomats are expected. By little to get a lot.

Dun aksam Erdogan’in Davos’taki panelde yaptiklarini hepimiz biliyoruz. Begenenler olabilir, begenmeyenler olabilir. Ama benim dikkatimi ceken birkac gercek var. Bilmemnerdeki panelde yonetici bize az zaman verdi diye cikip gidince mekandan Israil’in gozu korkmuyor, Filistin’in acisi dinmiyor. Ayrica hareket direk olarak konuyla alakasi olmayan panel yoneticisine verilmis bir tepki. Dolayisiyla bu baglamda bir ise yaradigini sanmiyorum.

Ikinci dikkat cekmek istedigim nokta ise yaklasan yerel secimler. Halkimizin gozunde Erdogan Israil basbakanina ayar verdi, hem de ustune ustluk Simon Peres aradi ozur diledi gibi bir goruntu var. E boyle olunca tabii ki havalaninda bir suru insan karsilar, yaygara hengame vs. Mart ayinin sonundaki yerel secimde de guzel bir arti olur tabii ki Erdogan’in partisine. Hos Gazze olayina tepkili insanlar baska kime verecek oylarini. Ama yine de AKP havadan birkac puan kazanmistir, dis politikada bir skandan yaratma riskini goze alaraktan.

Son gunlerde yeni is ariyorum, ayni zamanda master basvurulari yapiyorum. O yuzden yuzlerce okurdan email aldim, sensiz bir hiciz, sen yazmazsan bu hayat bize haram olur diyorlar. Onlara da hak vermemek mumkun degil. Yakinda bomba gibi gelecegim, bekleyin beni anacagim.

Can Dündar’ın Aynalar belgesel serisinin Ahmet Kaya bölümünden. Ahmet Kaya lisedeki ilk aşkıyla konuşmasını anlatıyor:

Bir kız vardı bizim okulda, herkesin bir ilk aşkı vardır, çocukluk aşkı

Bir gün gittim dedim ki, ???? senlen bir konuşak beş dakka ya, kaçıyorsun, halbuki iki tane laf edek

Bana dedi “rica ederim” dedi

Öyle bir ağırıma gitti ki ya,  dedim ya, ben de sana rica ederim dedim

Ben o zamanlar rica ederimin anlamını bilmiyorum yani, onu bir küfür gibi zannettim biliyor musunuz.

“Arkadaşlar 10 dakika, sigara molası verelim mi? Tamam”

Şafak Türküsü’nün bir mp3′ü var bende, konser sırasında çekilmiş. Ahmet Kaya’nın yukardaki sözleriyle başlıyor. Sonra alkışlarla çıkıyor sahneden, biraz sonra dönüyor, bağlama solosundan sonra başlıyor:

“Beni burada arama, arama anne…”

16 Kasım sevgili Ahmet Kaya’nın Paris’te kalp krizi geçirip aramızdan ayrılışının sekizinci yıldönümü. Bir daha konserine gidemeyeceğimi, yeni bir türküsünü dinleyemeyeceğimi düşünüp içim burkuluyor. Ama en beteri onun vatanından uzakta, kahpe kalleş bir sürgünde ölmüş olduğunu hatırlamak, buna sebep olan “üç-beş şerefsizin” ve onların düşüncelerinin hala aynı derecede yaygın olduğunu görmek. (Bkz. Ahmet Kaya tişörtü giydiği için Sakarya’da linç edilmeye çalışan işçiler)

Yine Şafak Türküsü’nden, kendi sözleriyle:

“Ölmek ne garip şey anne  artık duvarları kanatırcasına tırnağımla  şaşkın umutlu şiirler yazamayacağım  mutlak bir inançla gözlerimi tavana çakamayacağım  baba olamayacağım örneğin  toprak olmak ne garip şey anne”